நீயும் ஒரு பெரு நதிதான்....

பெண்ணே......
நீயும் ஒரு பெரு நதிதான்.......


ஊற்றெனப் பொங்கி
அருவியாய் விழும்போது
தாய் மடி தாண்டி
தந்தை தோள் தாவும்
சிறு குழவி....

விழும் அருவி நீரெல்லாம்
ஒன்றாய் கூடி
குளமாய், ஏரியாய்
குழுமும் போது
ஏதுமறியா சிறுமி.....

இருகரை தொட்டு
ஆசை நுரைவிட்டு
சலசலத்து நடக்கையில்
இன்பங்கள் பொங்கும்
அழகான குமரி.....

நதிவழிப்பயணத்தில்
இடர்ப்படும் ஓடைகளை
உள்வாங்கிக் கொண்டு
வீர நடை பயில்வதாய்
வாழ்வின் தடைகளை
வாழ்ந்து கடப்பதில்
இன்றைய புதுமைப்பெண்....

அச்ச மட பயிர்ப்பு நாணங்களை
அணைகளாக்கி
உன் அறிவின் வேகமும்
ஆத்ம தாகமும்
தடுக்கப் படும்போது
நீ குடும்பத் தலைவி....

அணைகளால் தடுக்கப்பட்ட
நதி நீராய்
வாழ்வியலால் சூழப்பட்டு
அவ்வப் போது
அனுமதித்த மதகுகளில்
உன் அன்பின் வெள்ளம்
வடியும் போது
நேசமிகு மனைவி.....

மதகு வழி பாய்ந்தாலும்
பேதங்கள் ஏதுமின்றி
உன் அன்பின் வெள்ளம்
கால்வாய் வழியாய்
சில காய்ந்த நிலங்களையும்
ஈரப்படுத்துமே
அப்போது நீ தாய்......

வளைவுகளின் அழகோடு
வலிவின் அழிவும்
கொண்டவள் நீயெனினும்
அழகுகளின் மறைவிலும்
அன்பின் ஆழங்களிலும்
அழிவுகளை ஒளித்துக் கொண்டாய்
அங்கு நீ தலைவி....

ஆழ்கடல் சேரும் பொது
பெருங்கடலையும்
பின்வாங்கவைத்து
ஊடுறுவும்
திறன் காட்டி
கழிமுகமாகும் போது
யாவுமாகி நின்றாய்...

பெண்ணே நீயும்
ஒரு பெரு நதிதான்....

"தீ"ண்டாமை...................

பக்திக் கடலினில்
படர்ந்துவரும்
வேத அலைகளில்
நுரையாய் இருப்பதுதான்
வர்ணாசிரமம்.......

பிரிவதே வளரும்
என்ற
பேருண்மையின்,
பிரபஞ்ச அடிப்படையில்
வளர்வதற்காய்
பிரிக்கப் பட்டதே
வர்ணாசிரமம்....

என்னைப் பொறுத்தவரை
அது
வருண ஆசிரமம்......

வருணக் கடவுள்
பொழியும் மழையினை
உழவன் வாழ்த்த
நெசவாளி நோக
சலவைத் தொழிலாளி
சபிக்க

இப்படி ஒரே மழை
முரண்பட்டு நிற்பதாய்
ஒரு கொள்கை
பிழை பட்டு கிடக்கிறது.......

வர்ணாசிரம வேர்கள்
பார்ப்பனீயத்தில்
முளைத்து
சாதீயங்களில் கிளைபரப்பி
தீண்டாமையில் பூப்பூத்தது

அது விதையின் குற்றமல்ல....

சாதி என்பது பிறப்பாலமைவதல்ல
ஒருவனின்
வாழ்தலில் விளையும்
வழக்குகளால் அமைவது

அந்தணன் என்பவன் அறவோன்......
இந்த வரிகளில் விளங்குகிறது
பிறப்பால் அமைவதல்ல சாதி

ஆயினும் காலப்போக்குகளில்
சில களைகளின் விளைச்சலில்
மாந்தர்தம் மனதினில்
தூவிய விஷ விதையாய்
முளைத்துப் பரந்து
விரிந்து கிடக்கிறது......

உடலில் நோய் வந்தால்
மருந்து தீர்வு
உறுப்பில் நோய் வந்தால்
அறுவையே தீர்வு
பதிலாக
உடம்பையே வெறுத்தல்
எவ்வித தீர்வு?????

களைகள் சிலவற்றிற்காய்
காடு நிறை வயலையே
கொளுத்துவது
அறிவுள்ளோர்க்கும்
அறமுள்ளோர்க்கும்
அழகல்ல..........

நம் வீட்டு தூசகற்ற
துடைப்பம் தேடலாம்
வீடு மாறவோ
அன்றி
வீடு கொளுத்தவோ
விளையலாமா???

சிந்திப்பீர்
செயல்படுவீர்.......

தீண்டாமை பெருங்குற்றம்
எனில்
ஒரு குறிப்பிட்ட வகுப்பினரை
மட்டும்
அவர் சார்ந்த வகுப்பின்
பெயராலேயே
ஒதுக்குவது
உயர்தனித் தீண்டாமை அல்லவா?????

முரண்களிடையே
தவிக்கிறோம்....
முரண்களூடே
முடிவெடுக்கிறோம்....
முரண்பாடாய் நடப்பதை
மட்டும்
முழுமூச்சுடன் செய்கிறோம்......

மேடு பள்ள வேறுபாடு களைய
மேட்டை வெட்டி
பள்ளம் நிறையுங்கள்....
மேட்டை பள்ளமாக்கி
பள்ளத்தை மேடாக்கி
வேறுபாட்டின்
மாறுபாடுகளை
விளைவிக்க முயலாதீர்.......

தீண்டாமை குற்றமெனில்
இதுவும் ஒருவகை
தீண்டாமைதான்........

இழந்த சொர்க்கமே.......

கனவுகளில் கண்டெடுத்த
பாதையொன்றை.....
கவிதைகளால் செப்பனிட்டு
புன்னகைப் பூக்களை
பொழிந்து வைத்தேன்.....

இழந்த சொர்க்கமொன்றின்
இதம் தந்த நினைவுகளின்
மீதத்திற்காய்....
சிற்சில நரகங்கள்
கடந்து வந்தேன்......

ஒற்றை முடி
உடைந்த வளையல்
கற்றைக் கடிதங்கள்
என உனதான எதையும்
ஒளித்து வைக்கவில்லை.....

உதடுதாண்டா புன்னகை
பரிவான மனம்
அன்பான அக்கறை
நேச வாசம் வீசும்
உரையாடல்கள்....

இப்படியாகத்தான்
வெளிப்பட்டது
என் சொர்க்கம்.....

இன்னும்
இன்னும்
என மனம் விரும்பும்
தருணங்களில்
தவிர்க்கப் படுகிறது......

கடமை அழைக்கலாம்
உறவு உறுத்தலாம்
கனவு கைவிடலாம்
நனவு இடித்துரைக்கலாம்
எனினும்......

உனக்கான உன்னுள்
உருவம் பெறா
என் அன்பின்
தவிர்க்கப் பட வேண்டிய
சிலதாய் அன்றி பலதாய்.....

நான் தவிப்பதை
அறிந்தும்
நீ தவிர்க்கலாம்....
பரவாயில்லை....
தவிப்பவனை தவிர்ப்பது
உனக்கு உவப்பே எனில்

நானும்
தவிப்பதை
தவிர்க்கிறேன்......

தவிர்த்தவாறே....
உன்
பார்வைக்
கோட்டுகளிலிருந்து
மறைகிறேன்......

நீயாவது இரு.....
நானில்லா
நிம்மதியோடு......

நானும் இருக்கிறேன்....
இழந்த சொர்க்கமொன்றின்
ஏக்கக் கற்பனையிலும்...
கடந்த பாதையினூடே
களித்த காதலிலும்......