நீங்களும் இந்நாட்டு மன்னர் தானே???

அரசியல்......

அடித்தட்டு மக்களுக்கு
தொண்டராவதே புண்ணியம்

கொஞ்சம் வசதியிருப்பவனுக்கு
வெட்டி வேலை...

அறிவுஜீவிகளின் பார்வையில்
சாக்கடை...

அப்பாவிகளின் பார்வையில்
புரியாத புதிர்...

அரசியலில் இருப்போர்க்கு
கௌரவத்தின் மைதானம்

அரசுத்துறையினருக்கு
அளவில்லா அமுத சுரபி

கலைத்துறையினருக்கு
ஓய்வுகால உல்லாச விடுதி..

ஆசிரியர்களின் பார்வையில்
தீண்டாத பெருங்குற்றம்...

மாணவரின் பார்வையில்...
தொலை தூர தின்பண்டம்...

அப்படியாயின் அரசியல்
எங்கு அரசியலாக இருக்கும்.....

வாக்காளர்கள் எங்கு
விழிப்போடு இருக்கிறார்களோ

சாதி மத உணர்வுகள்
எங்கு சவப்பெட்டியில் இருக்கிறதோ....

நம்பிக்கை எங்கு
நடமாடுகிறதோ...

சுயநலம் எங்கு
தூக்கிடப்படுகிறதோ...

அங்கே அங்கே தான்
அரசியல் அரசியலாய் இருக்கும்...

வீசத்துக்கு மூன்று வாக்கு என
வீதியில் எறிந்துவிட்டு..

வேலைக்கு ஒருநாள் விடுமுறை
என்றிருந்து கொண்டு...

உங்களின் தவறுகளுக்கு
அரசியலை பழிக்காதீர்...

வழி மறிக்கும் கல்லை
அரசுதான் அகற்ற வேண்டும் என்றில்லை

நாமும் அகற்றலாம்...
நாட்டின் நலம் போற்றலாம்....

நிலம் சேரும் நீரின்
நிறம் போலவே

சேரும் இடத்திற்க்கேட்ப
சேரும் நிலைக்கேற்ப
அரசியல் புனிதமடைவதும்
புனிதம் கெடுவதும்.....

நீங்களும் இந்நாட்டு
மன்னர் தானே???

உங்கள் கை சுத்தம் தானே.....
உங்கள் உள்ளம் வெள்ளைதானே...
உங்கள் உணர்வுகள் உண்மைதானே...
உங்கள் திறம் உறுதிதானே...

வாருங்களேன் முயன்றுபார்ப்போம்
இயன்றவரை திருத்திப்பார்ப்போம்
திருந்தும் வரை வருந்திப்பார்ப்போம்
வெல்லும்வரை இணைந்திருப்போம்...

காடுகளின் சுயசரிதம்......

முன்னொரு காலத்தில்
இந்த பூமியின் நிலமெல்லாம்
நான் வேரோடியிருந்தேன்....
உயிர்கள் ஒவ்வொன்றாய்
உருவாகிக்கொண்டிருந்தன
என்னுள்.....

உருவாகும் ஒவ்வொரு
உயிர்களுக்கும் நான் மட்டுமே
ஆதாரமாயிருந்தேன்....

எல்லாம் இனிதாய்த்தான் இருந்தன
மனிதன் என்னும் உயிர்
என்னுள் உருவாகும்வரை....

நான்கு காலில் நடந்திருந்தவன்
இரண்டு காலில் நிற்க்கத்தொடங்கிய போது
ஆரம்பித்தன எனக்கான
அழிவின் அறிகுறிகள்....

தொட்டிலில் இருந்து
கட்டில் வரையில்
தேவைப்பட்டேன் விதம் விதமாய்
நாகரீக பாதையில் அவன்
நடமாட நடமாட
என் பரப்பளவுகள்
குறையத்தொடங்கின....

கடவுள் தந்த ஆறாம் அறிவு
எனும் அபாயத்தை
அன்று முதல் உணர ஆரம்பித்தேன்....

சென்ற நூற்றாண்டுவரை
பாதியாய் இருந்த என்னை
விஞ்ஞானத்தின் துணையோடு...
இருந்த அறிகுறிகளே
இல்லாமல் செய்து விட்டான்....

என்னைமட்டுமே அறிந்த உயிர்கள்
அழிந்து போயின...
தப்பிப் பிழைத்தவை
மிருககாட்சி சாலையில்
வாழ வகையின்றி
வாடிக்கொண்டிருக்கின்றன.....

என் பரப்பளவை சுருக்கியவன்
என் அங்கங்களையும் சுருக்கிவிட்டன
போன்சாய் மரங்களாய்
பூரித்து கிடக்கிரேணாம்
அவன் வீட்டு அலங்கார தொட்டியில்..

உணவிலிருந்து
உயிர் பிரிந்தபின்னால் செல்லும்
பாடை வரை தந்தேன்....
தாயின் பாசத்தோடு.....
அவனோ
நாகரீக காதலி கேட்டாள் என்று
என் அங்கங்கள் வாங்கிப்போனான்...
இன்றோ மீந்திருக்கும்
என் இதயமும் கேட்கிறான்....

கொடுக்க மறுத்தாலும்
பிடுங்கிப் போவான்....
எனவே தடுக்க நினைக்கவில்லை.....

ஆனால் என்ன
இதயம் தொடுமுன்னே
இடறி வீழ்கிறான்
தாங்கிப்பிடிக்க நினைத்தாலும்
இயலவில்லை....ஏனெனில்
அவன் காதலி அணிந்திருப்பது
என் அங்கங்கள் ஆயிற்றே....

என் அடையாளங்களில் மீந்திருக்கும்
இறுதி மரத்தினைக்கொண்டு
தயாரித்த காகிதத்தில்
நாளை முழக்கமிடுவான்
மரங்களை வளர்ப்போம் என்று....

காகித உருவில்
நான் கண்ணீர் சிந்துவேன்
மகனே என் மகனே
உன் வாழ்வு சிறக்க
என் வாழ்வை ஈந்தேன்
உன் வாழ்வு சிறக்கவில்லை
என் தியாகம் வீண் என்று....

நட்பு...

விரும்பினாலும்
விலகியிருப்பேன்
என்றது உறவு....
வெறுத்தாலும்
விரும்பியிருப்பேன்
என்றது நட்பு....

எடுக்கத்தெரிந்த
உறவுகளும்
கொடுக்கமட்டுமே தெரிந்த
நட்புகளுமாய்...
அனைவரது வாழ்விலும்
அவஸ்தைப்படுத்துகிறது உறவு..
அரவணைக்கிறது நட்பு...

நட்பாகும் உறவுகளில்லை
உறவாகும் நட்புகளுண்டு..
உறவினைத்தேர்ந்தேடுக்கும்
உரிமை நமக்கில்லை...
நட்பை தேர்ந்தெடுக்க
திறமை இன்னும் போதவில்லை...
ஏனெனில்
உறவு விதிப்பயன்
நட்பு மதியின் பயன்...