என்னவளுக்கு,
எனக்கு பிடித்தவையில்
எதுவுமே உனக்கு பிடிக்கவில்லை.
உனக்கு பிடித்தவையில்
ஒன்றில் கூட எனக்கு ஆர்வமில்லை.
வாசிப்பதில் துவங்கி வசிப்பதுவரையில்
உனக்கும் எனக்கும்
ஒற்றுமையில்லை.
வண்ணத்தில் துவங்கி
எண்ணங்கள் வரையிலும்
துருவங்களைபோலவே
எதிரும் புதிருமாய்
ஆனாலும் என்ன?
இருவருக்குமான இடைவெளியில்
நிரம்பியிருக்கிறது
உன் மீதான என் காதல்.
அந்த காதலைப்பற்றி
இந்த ஏழையின் குடிசையில்
நிரம்பியிருக்கும் காற்று கூட சொல்லும்
கவிதைகளாய்...................................

தோழமைக்கு,
பருவ மழையின் சாரல்களுக்கிடையே
நீண்ட சாலையின் இருபுறமரங்களின் நடுவே
நடந்து போகிறேன் நம் நட்பின் நினைவுகளோடு
மழை நின்றபின்னும் விழும் மரங்களின் துளிகளாய்...
நீ பிரிந்து போன பின்னும் உன் நினைவுகள்.....
முகம் மோதும் தூய காற்றாய்
என் மனம் மோதும் உன் தூய நட்பு.....
தூரத்து வானமாய் நீ
தொடர்ந்து வரும் மேகமாய் நான்
என்று தொடுவேன் எனக்கு தெரியாது
ஆனாலும் தொட்டு விடும் நம்பிக்கையில்தான்
தொடர்கிறது என் பயணம்..................
உன்னை நோக்கி.........

என் கண்கள் காணும் கனவுகளில்
நீ மட்டுமே நிரந்தரமாய்.
விழி திறந்தால் காட்சியாய் நீ
விழி மூடினால் கனவாய் நீ
என் அர்த்தமில்லா மௌனத்திற்கு
ஆதாரமாய் உன் நினைவுகள்.
என் சிரிப்பிற்கு பின்னால்
சிறகடிக்கும் நம் கனவுகள்.
என் கவிதையெனும் கருப்பையில்
கருவாய் நீ.
என் காதலெனும் வகுப்பறையில்
பாடமாய் நீ.
என் உறவுகளின் வழிமொழியில்
பேதையாய் நீ.
என் உணர்வுகளின் கருவழியில்
ராதையாய் நீ.
ஆனால் பெண்ணே
நம் காதலெனும் ரயிலுக்கு
தண்டவாளங்களாய் நாம்.
இணைந்தாலும் பிரிந்தாலும்
கவிழ்ந்துவிடும் நம் காதல்.
என் நினைவுகளில் உதிர்ந்த மலரே......
கனவுகளிலாவது மலர்ந்து மணம் வீசு.........
மகிழட்டும் நம் காதல்